Gdy poczułem, że już za bardzo zdradzam Genesis z Marillion, sięgnąłem po, jak na razie, jedyny kompakt muzycznych gigantów* w mojej kolekcji. To pierwszy i klasyczny album koncertowy tego zespołu, "Genesis Live" z 1973 roku, w zremasterowanej wersji z 1994 roku. Dla porządku dodam, że miałem także niegdyś przyjemność słuchać tej płyty w oryginalnej wersji analogowej i z tego miejsca ślę podziękowania dla właściciela. Genesis gra tutaj w swoim złotym składzie, pozwolę sobie wymienić w kolejności alfabetycznej: Tony Banks (klawisze), Phil Collins (perkusja, wokal wspomagający), Peter Gabriel (wokal, flet), Steve Hackett (gitara), Mike Rutherford (gitara, gitara basowa). Na płycie możemy usłyszeć utwory z trzech albumów zespołu Genesis: "Knife" ("Trespass", 1970, gdzie zamiast Collinsa i Hacketta grali jeszcze John Mayhew na perkusji i Anthony Philips na gitarach), "Nursery Cryme" (1972) i "Foxtrot" (1972). Są to kolejno: "Watcher of the Skies", "Get'em out by Friday", "The Return of the Giant Hogweed", "Musical Box", "The Knife".
Już sam ten przegląd mógłby powiedzieć nam, że mamy do czynienia z kwintesencją klasycznego, najbardziej progresywnego okresu Genesis. Dochodzi do tego jednak wspaniałe wykonanie. Nie jest ono oczywiście pozbawione mankamentów, pewnych opóźnień. Pamiętajmy przecież, że mamy do czynienia z nagraniem koncertowym. Ich obecność świadczy jednak o autentyczności nagrania, nie poprawianego (albo minimalnie poprawianego) w studio. Zresztą, czyż na tym nie polega zaleta albumów koncertowych? Na tym, że możemy zapoznać się z troszeczkę innymi wersjami znanych utworów, nie tymi wysterylizowanymi, a przez to czasem sztucznymi, w których czasem wręcz można usłyszeć montażowe cięcia. Tutaj zaś mamy pewien autentyzm, wyrażony choćby w słowach Petera Gabriela, który przed "Musical Box" chwali Mike'a Rutherforda za solówkę na basie.
No właśnie, "Musical Box". Utwór należący do czołówki Genesis w całej twórczości tego zespołu. Jego wykonanie na omawianej płycie może potwierdzać wszystkie powyższe słowa. Czuć tutaj jak nigdzie ekspresję i wysiłek śpiewającego Gabriela, delikatność Collinsa i skupienie Hacketta. Szczególnie w finale, które pozostaje na długo. Zaś "Knife" to szybkość, energia, prowadzona przez gitary Hacketta i Rutherforda, a przede wszystkim klawisze Banksa, bez którego nie byłoby brzmienia Genesis. No i delikatność fletu Gabriela.
Oczywiście inne utwory również pozwalają się ponieść. Zatem kończąc, serdecznie polecam album "Genesis Live". Choćby dla poznania klasycznego okresu zespołu Genesis i zachowania świeżości odbioru jego utworów.
*Określenie zaczerpnięte z genialnej książki Łukasza Hernika "Genesis. W krainie muzycznych gigantów", wyd. In Rock, 2007
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz